Stanisław Gostkowski urodził się w Kościerzynie, w domu przy ul. Długiej 17 (wówczas ul. Bieruta; budynek został wyburzony w 2018) jako przedostatnie dziecko Jana oraz Walerii z domu Kropidłowskiej. Rodzice poety od 1929 roku (data ślubu) byli właścicielami wspomnianego domu (zamieszkiwali tam wraz z siostrą Jana oraz jej rodziną), jak również gospodarstwa rolnego.

W 1973 r. Stanisław Gostkowski tak pisał do poetki Marianny Bocian: „Ojciec ma gospodarstwo o powierzchni 15 hektarów. Od 6. roku życia do 10. klasy ogólniaka pasłem krowy! Zwyczajna kolej życia dziecka w chłopskiej rodzinie! Nie będę tego komentował, jak pędziłem krowy przez miasto, a ludzie…, a dziewczęta… Zresztą przeszło, minęło – lecz to ciągle żyje we mnie! Potem studia, no i dalsze życie! O tym już nie będę w tej chwili pisał!”.

Rodzice Jana Gostkowskiego posiadali ziemie m.in. w Nowej Wsi Kościerskiej oraz Kościerzynie, ród Kropidłowskich zamieszkiwał zaś podkościerskie Skorzewo. Poeta miał sześcioro rodzeństwa – starszych od niego o kilkanaście lat Stefana (rolnik), Klarę (urzędniczka), Jana (historyk, urzędnik), Henryka (nauczyciel zawodu) oraz Józefa (lekarz chirurgii), jak również urodzonego w 1954 r. Zbigniewa, który zmarł tuż po narodzinach.

Ojciec Stanisława Gostkowskiego, którego biografia (w rodzinnych relacjach pojawiają się wzmianki, że mógł zostać adoptowany) winna doczekać się dokładniejszych dociekań, jeszcze przed wojną był w Kościerzynie lokalnym społecznikiem oraz działaczem Stronnictwa Ludowego.

W jednej z publikacji czytamy: „(...) Od pierwszych dni działalności SL w tym powiecie [mowa tu o powiecie kościerskim – dop. P.S.] poważną rolę odegrał przedwojenny członek SL – Jan Gostkowski. Jego wystąpienia cieszyły się zawsze uznaniem wśród miejscowych chłopów. Gostkowskiego pamiętano z czasu, gdy ukrywał się wśró partyzantów. Jego pojawienie się oraz udział w działalności politycznej SL spowodowało wzrost liczebności szeregów stronnictwa”. (Zob. Walenty Aleksandrowicz, Ruch Ludowy w Województwie Gdańskim w latach 1945-1949, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1973, s. 26)

Wiadomo też, że w czasie wojny Jan Gostkowski był uwięziony w Stutthofie, skąd wydostał się w nieustalonych okolicznościach. W 1947 być może – jak mówi przekaz rodzinny – uczestniczył w delegacji, która żegnała w Gdyni wypływającego do USA Stanisława Mikołajczyka.

7 sierpnia 1971 w Kościerzynie Stanisław Gostkowski poślubił Annę Fajnd (nazwisko jej rodziców brzmiało Fajndt), absolwentkę filologii polskiej UG, w okresie przed podjęciem studiów mieszkającą w Radomiu (ślub kościelny nastąpił 28 sierpnia 1971). W maju 1972 urodził się ich pierwszy syn, Michał. W maju 1976 urodził się drugi syn Stanisława i Anny, Paweł.

29 stycznia 1978 Gostkowski boleśnie przeżył śmierć matki, która była mu niezwykle bliska, czemu dał wyraz w swojej twórczości wielokrotnie, zwłaszcza w obszernym poemacie poświęconym właśnie Walerii Gostkowskiej pt. Zostawiłaś mi tylko ten uśmiech.

W 1985 poetę opuściła żona, zabierając ze sobą synów. Rozwód Stanisława i Anny nastąpił rok później. W 1987 małżonkowie zeszli się, pozostając w związku nieformalnym aż do śmierci pisarza.

11 września 1992 zmarł ojciec Stanisława, Jan, syna Floriana i Pauliny z domu Lorbieckiej.

14 października 1997 poeta spisał testament, powierzając synom majątek i prawa autorskie do swojej twórczości.


Powyżej: Rodzina Gostkowskich w dniu I Komunii św. Stanisława (najmłodszy).


Powyżej: Stanisław i Anna Gostkowscy w dniu ślubu.


Powyżej: poeta wraz z synami, Michałem oraz Pawłem.


Powyżej: Stanisław, Anna, Paweł oraz Michał Gostkowscy.